تاثیر عناصر آلیاژي بر روي فولاد و چدن
تاثیر عناصر آلیاژي بر روي فولاد و چدن
• کربن:
افزایش استحکام فشاري، سختی و قابلیت سخت شدن و کاهش قابلیت انعطاف، نقطه ذوب انبساط پذیری، قابلیت جوشکاري و آهنگري
• منگنز:
این عنصر به دلیل اکسیژن زا بودن و خواص مطلوبي که در برابر سولفور آهن از خود نشان می دهد، بسیار مفید است. مقدار منگنز در فولاد هاي معمولی بین 0.3% تا 0.8% می باشد ولی در فولاد هاي آلیاژي مقار آن تا 25% هم می رسد. این عنصر با سولفور آهن ترکیب شده و باعث ایجاد سولفور منگنز و رفع پدیده سرخ شکنندگی می شود. منگنز قابلیت سخت شدن، مقاومت در برابر ضربه و مقاومت در برابر سایش را افزایش ولی قابلیت براده برداري و ماشینکاري را کاهش می دهد.
• گوگرد:
مقدار گوگرد در فولادها نباید از 0.06% تجاوز کند. ولی در فولادهاي خوش تراش این مقدار می تواند به 0.5% هم برسد. گوگرد در ترکیب با آهن باعث ایجاد سولفور آهن شده و اثر تخریبی آن باعث بروز ترک و در نهایت وقوع شکست خواهد شد.گوگرد قابلیت مکاشینکاري، براده برداري و شکنندگی را افزایش و مقاومت در برابر ضربه و چقرمگی را کاهش می دهد.
• فسفر:
مقدار فسفر در فولاد نباید از %0.5 تجاوز کند. افزایش بیش ازحد فسفر باعث دانه درشت شدن فولاد می گردد. فسفر خاصیت ماشینکاري، براده برداري، سیالیت مذاب، شکنندگی در حالت سرد و استحکام در حالت گرم را افزایش داده و مقاومت در برابر ضربه را کاهش می دهد.
• مس:
مس از 0.2% تا 0.5% به فولاد اضافه می شود و ضمن افزایش مقاومت در برابر خوردگی و سختی فولاد، قابلیت جوشکاري را کاهش می دهد.
• آلومینیوم:
آلومینیوم به دلیل خاصیت جوانه زايي بالا، باعث ریز شدن فولاد و چدن و افزایش سختی آن می گردد. آلومینیوم باعث افزایش سختی، قابلیت انتقال حرارت و انبساط پذیری و باعث کاهش استحکام کششی، انعطاف پذیری و قابلیت جوشکاري ماده می گردد.
• نیکل:
مقاومت در برابر ضربه، استحکام کششی، مقاومت در برابر حرارت و سختی را افزایش می دهد و انبساط پذیری و انعطاف پذیری فولاد را کاهش می دهد. مقدار نیکل در فولاد هاي معمولی و کربنی در حدود یک تا دو درصد است.
- مولیبدن:
مولیبدن در فولاد، باعث افزایش سختی، استحکام، دوام برندگی، سختی پذیری و استحکام کششی و کاهش قابلیت شکل پذیری و قابلیت جوشکاري می شود.
